ŁASKAMI SŁYNĄCY OBRAZ MATKI BOŻEJ ZABOROWSKIEJ

Obraz Matki Bożej Zaborowskiej namalowany jest temperą na lipowej desce o wymiarach 115 x 150 cm i jako taki datowany jest na II połowę XVII wieku. Autorstwo obrazu pozostaje tajemnicą. Matka Boża przedstawiona jest w postawie stojącej w ¾ postaci. Jej wzrok skierowany jest prosto na widza. Głowa i ramiona Matki Bożej przykryte są długim płaszczem (gr. mamoforion). Na Jej prawym ramieniu widnieje pięcioramienna gwiazda, a na czole złocisty krzyż. Obie dłonie Maryi krzyżują się ze sobą obejmując Dzieciątko podtrzymywane na lewym ramieniu. W lewej dłoni Maryi widoczna jest chusta (gr. mappula) opadająca w stronę widza. Dzieciątko ubrane jest w długą sukienkę (gr. chiton), spod której widnieją Jego bose stopy. Wzrok Dzieciątka skierowany jest na Maryję. Jego prawa rączka uniesiona jest w geście błogosławieństwa, a lewa podtrzymuje zamkniętą księgę, odwróconą tyłem do widza.

Opis obrazu Matki Bożej Zaborowskiej odpowiada licznym wizerunkom maryjnym wzorowanym na cudownej ikonie Matki Bożej Śnieżnej z Bazyliki Matki Bożej Większej (Santa Maria Magiorre) w Rzymie. Tytuł „Śnieżna” związany jest z rozpowszechnioną w XIII wieku legendą wedle, której pewnej sierpniowej nocy wzgórze Eskiwilin, na którym później wybudowano bazylikę, pokryło się śniegiem. Tej samej nocy Matka Boża we śnie objawiła się papieżowi Liberiuszowi (352-366), wyrażając życzenie, aby w miejscu pokrytym śniegiem wybudować kościół ku Jej czci. O poranku papież w asyście kapłanów i ludu rzymskiego udał się na wzgórze pokryte śniegiem i tam oznaczył miejsce pod fundamenty przyszłego kościoła. Na pamiątkę tamtego wydarzenia z kopuły bazyliki co roku spuszczane są płatki białych róż na znak obfitych łask, które spływają na ludzi za wstawiennictwem Matki Bożej. Ikona Matka Bożej Śnieżnej obdarzana jest tytułem: Salus Populi Romani (Zbawienie Ludu Rzymskiego). Tytuł ten jest wyrazem wiary rzymskiego ludu, który w trudnych doświadczeniach dziejowych znajdował swoje ocalenie przed tym cudownym wizerunkiem. Rzymska ikona Matki Bożej Śnieżnej wywarła ogromny wpływ na rozwój malarstwa maryjnego w całej Europie. W Polsce wizerunek Matki Bożej Śnieżnej rozpowszechnił się za sprawą Bractwa Różańcowego z Krakowa, które w roku 1580 znalazło się w posiadaniu wiernej kopii rzymskiej ikony. Obraz ten umieszczony jest obecnie w kaplicy przy Bazylice Trójcy Przenajświętszej w Krakowie. Według tradycji obraz ten był pierwotnie własnością św. Stanisława Kostki. Krakowska kopia ikony posłużyła później za wzór dla kolejnych wizerunków Matki Bożej, które odnajdujemy również na terenie dzisiejszej diecezji tarnowskiej min. w Mielcu, Wojakowej, Bruśniku, Zawadzie k. Dębicy, Cerekwi, Sobolowie. Jeden z takich wizerunków dotarł do parafialnego kościoła w Szczurowej, w którym Bractwo Różańcowe istniało już w 1678 roku. Członkami tego bractwa byli również mieszkańcy Zaborowa, którzy w tym czasie nie posiadali jeszcze swojego własnego kościoła. Obraz Matki Bożej Śnieżnej przeniesiony został do Zaborowa po wybudowaniu tutaj drewnianego kościoła. Do dzisiaj w „skarbczyku” nad zakrystią przechowywane są drewniane sukienki, którymi był wówczas ozdobiony. Nowe srebrne sukienki zostały wykonane po umieszczeniu obrazu w głównym ołtarzu w 1951 roku.

Obraz Matki Bożej Zaborowskiej wywodzi się ze wschodniej tradycji ikonograficznej. Obrazy wywodzące się z tej tradycji nazywamy ikonami, a każda ikona ze swojej natury służy modlitwie kontemplacyjnej zwanej modlitwą serca. Ikona Matki Bożej Zaborowskiej ilustruje ideę wstawiennictwa Maryi. Maryja dostrzega potrzeby wszystkich, którzy gromadzą się przed Jej wizerunkiem i dyskretnie przedstawia je swojemu Synowi. Syn odpowiadając na modlitwy Matki błogosławi wszystkich, którzy gromadzą się przed Jej wizerunkiem. Dzieciątko Jezus w ramionach Matki to pomniejszony dorosły mężczyzna. To zachwianie proporcji w ikonografii wschodniej wyraża podwójną prawdę o naturze Zbawiciela: mianowicie, że jest odwiecznym Bogiem (stąd dorosłe proporcje), który stał się śmiertelnym człowiekiem (stąd zmniejszenie postaci do rozmiarów dziecka).W lewej rączce Dzieciątka umieszczony jest pergaminowy kodeks zamknięty dwoma zapięciami i odwrócony grzbietem w stronę widza. Detal ten nawiązuje do apokaliptycznej wizji, w której Bóg Ojciec zasiadający na tronie wręcza stojącemu obok Synowi zapieczętowaną księgę życia, którą tylko On może otworzyć. Zapieczętowana księga życia zawiera historię zbawienia całej ludzkości. człowieka. Gwiazda spoczywająca na prawym ramieniu Matki Bożej odnosi się do Niej jako do gwiazdy porannej zapowiadającej koniec nocy, w której świat się pogrążył z powodu grzechu. Chusta umieszczona w Jej rękach przypomina jej rolę jako Pocieszycielki Strapionych. Maryja ociera łzy wszystkich płaczących przynosząc światu Jego Zbawiciela. Zgodnie ze wschodnią tradycją ikonę przykrywają metalowe sukienki. Materiały, z których zostały wykonane nawiązują do blasku słońca i księżyca. Złoto to symbol Boga, który jak słońce promieniuje wokoło blaskiem swej świętości. Srebrno to symbol Maryi, która jak księżyc odbija w sobie świętość Boga. Ornamenty roślinne wytłoczone na sukni Matki Bożej nawiązują do apokryficznych opowiadań dotyczących Jej wniebowzięcia. Według nich po otwarciu grobu Matki Bożej zamiast ciała znaleziono w nim pachnące lilie i zioła. Królewskie korony na skroniach Matki Bożej i Dzieciątka są potwierdzeniem ich królewskiej godności. Wota umieszczone w gablotach za ołtarzem (ok. 150) wciąż zaświadczają o licznych łaskach wyproszonych przed wizerunkiem Matki Bożej Zaborowskiej.

© 2010 Parafia Zaborów
Wszelkie prawa zastrzeżone.
www.sebastiantkacz.pl, Alarmy, Monitoring, Komputery, Domofony, Wideodomofony, Termianale płatnicze, kasy fiskalne, anteny satelitarne i naziemne, telefon, internet